روز چهارشنبه در دانشگاه یو سی ال ای برنامه گفت و گویی بود با شرکت خانم آذر نفیسی و مرجان ساتراپی

در قسمتی از سخنان خود آذر نفیسی تاکید کرد که یکی از عکس العمل های متداول در جامعه آکادمیک آمریکایی نسبت به مشکلات زنان در خاورمیانه یا در کشورهای اسلامی این است که بعضی از مسایل به این دید که "این بخشی از فرهنگ آنهاست" نگریسته می شود و در عین حال به آن گروه از زنان اهل خاورمیانه که نسبت به مسایل تبعیض آمیز اعتراض می کنند (علی الخصوص کسانی که با تصور کلیشه ای از یک زن مسلمان تفاوت دارند) به چشم "غربی شده" نگریسته می شود. گویی که داشتن آرزوهایی مانند برابری و آزادی و تلاش برای شاد زیستن تنها یک ایده و فکر آمریکایی یا اروپایی است. در حالی که فردی که در ایران زندگی می کند و هرگز هم به آمریکا یا اروپا نرفته است و نمی خواهد برود می تواند همان امید ها و آرزوهای یک آمریکایی را داشته باشد. خانم نفیسی به این طرز فکر اعتراض کرد و گفت که اگر شما می گویید که سنگسار جزیی از فرهنگ ما است بنابراین سوزاندن زنان به اسم "جادوگر" و اینکوییزیشن (تفتیش عقاید مذهبی توسط کلیسا) هم فرهنگ اروپا و آمریکاست! و این تصویر کلیشه ای از یک زن اهل خاورمیانه یا یک زن مسلمان و همچنین چشم پوشی از مشکلات به اسم فرهنگ بسیار تحقیر آمیز می باشد. خانم ساتراپی هم یادآوری کرد که دفعه آخری که چک کردیم به نظر می رسید که کره زمین گرد است و این تقسیم بندی های شرقی و غربی بی معنی هستند و باعث جدا کردن انسانها از همدیگر می شوند.

در آخر برنامه یک قسمت کوتاه سوال و جواب بود و از قبل فعالان کمپین در کالیفرنیا سوالی را آماده کرده بودند که از آنها بپرسند. از هر دو آنها این سوال را پرسیدیم: "ما به عنوان گروهی از فعالان کمپین در کالیفرنیا همواره با این مساله درگیر هستیم که چگونه هم درباره مشکلات زنان در ایران خاموش نباشیم و هم از دامن زدن به هیجانات ضد ایران به دور باشیم و در جامعه ای فعالیت کنیم که در آن تهدیدهای نظامی بر ضد ایران وجود دارد. پیشنهاد شما در این باره چیست؟" خانم آذر نفیسی ابتدا درخواست کرد که مجری برنامه آدرس وبسایت کمپین را برای حاضرین اعلام کند و در ادامه پاسخ داد که بهترین نشانه ضد جنگ بودن و ضد خشونت بودن این حرکت در حقیقت شیوه عمل آن است و فعالیت در این حرکت اقدامی در جهت صلح می باشد. وی سپس از حاضرین پرسید که آیا حمله به عراق به بهانه حقوق بشر بود؟ و اگر دولت آمریکا بخواهد به ایران حمله کند این کار را به دلیل این که ما درباره حقوق زنان حرف می زنیم انجام نمی دهد و در حقیقت بهانه های بهتری را می تواند مورد سوء استفاده قرار دهد. در عین حال تلاش هایی مانند کمپین یک تمرین برای دموکراسی هستند زیرا دموکراسی چیزی نیست که یک روزه به وجود بیاید.

خانم مرجان ساتراپی هم ادامه دادند که از کمپین یک میلیون امضا اطلاع دارند و از آن به عنوان یک حرکت خوب یاد کردند و تاکید کردند که ما هیچ وقت نباید سکوت کنیم و حتی اگر فقط یک نفر در ایران مانده باشد و آن فرد به ناحق زندانی شود ما باید بتوانیم درباره آن صحبت کنیم.

از خانم ساتراپی پرسیدیم که اگر قرار بود که یک فیلم یک دقیقه ای درباره کمپین یک میلیون امضا بسازند موضوع اصلی آن چه می بود. در پاسخ ایشان گفتند که احتمالا حول این گفته فرانسوی (میشل مونتاین) می بود که: از آنجایی که زنان در تدوین قوانین نقشی نداشته اند بسیار طبیعی است که در مقابل آن بایستند

مرجان ساتراپی در آخر برنامه برگه کمپین را امضا کرد